Genel Bakış
Koç ile Aslan'ın en temel gerçeği şudur: ikisi de aynı maddeden yapılmıştır, sadece iki ayrı sıcaklıkta yanar. Ateş ateşle bir üçgen üzerinden buluşur, yani astrologların çarktaki en zahmetsiz ilişki saydığı o dört burçluk mesafeden, ve sonuç pazarlık değil tanıma olur. Çoğu çift elementler arasında çeviri yapmak zorundadır: toprak burcu, havanın soyutluğuna güvenmeyi öğrenir; su burcu, ateşe önce hissetmeyi öğretir. Koç ile Aslan bu çeviriyi tümden atlar. İkisi de ateşin, cesaretin ve özür dilemeyen varlığın ana dilini konuşur. Ama yalnız benzerlik yorardı, ve bu ikisini kurtaran şey, aynı ateşin gerçekten farklı işler görmesidir. Koç, Mars'ın yönettiği öncü ateştir: kıvılcım, çakmak taşının çıra üstündeki ilk vuruşu, işleri başlatan ama nadiren başında kalan o ateş. Aslan ise Güneş'in yönettiği sabit ateştir: kıvılcım değil, durağan koru, yerinde duran ve yıllarca yanan ocak. Bu ikisini yan yana koy, ender bir uyum belirir: Koç, Aslan'ın bazen eksik kaldığı tutuşma gücünü verir; Aslan, Koç'un hiç sahip olmadığı dayanıklılığı. Altta daha derin bir yankı var. Koç birinci evi, yani ham kimliğin, çıplak "ben varım"ın evini yönetir; Aslan beşinci evi, yani yaratıcı öz ifadenin, "görülüyorum"un evini. İkisi de hükümdar burçtur, merkez olmaya alışıktır, ve birleşmelerinin asıl sürprizi şudur: aslında aynı taht için savaşmazlar. Koç ilk olmak ister; Aslan tapılmak ister. Bunlar farklı açlıklardır, ve açlıkları çakışmayan iki insan, hiç aynı tabağa uzanmadan birbirini sonsuza dek doyurabilir. Üçgenin tek gizli tehlikesi, her şeyin fazla kolay gelmesinden doğar: iki ateş birbirini öyle körükler ki, bazen ikisi de dinlenmeyi unutup birlikte tükenebilir. Ama Koç ile Aslan'da bu risk düşüktür, çünkü ikisi de durağanlığa değil canlılığa, küle değil aleve yatkındır. İşte Koç ile Aslan'ın sırrı budur: iki ateş, ama iki farklı ocak.
Aşk ve Romantizm
Aşkta Koç ile Aslan, başka çiftleri sadece ısınıyormuş gibi gösteren bir sıcaklık üretir. Çekim kısmen kimyasal bir kaderdir: arzu ve kovalama gezegeni Mars'ın, ışıma ve gönül sevinci gezegeni Güneş'e dönmesi, astrolojinin en eski manyetizma tariflerinden biridir. Koç her şeyi yaptığı gibi sever, hesapsız: üç gün bekleme oyunu yok, ilk kıvılcımdan otuz saniye sonra atılan o mesaj var. Aslan ise kur yapmayı bir törene çevirir, mum ışığıyla, herkesin önünde edilen ilanla, yıllar sonra hala anlatılan o büyük jestle. İkisi de ötekini fazla bulmaz, ve bu başlı başına nadirdir, çünkü ikisi de daha sessiz biri için genellikle "fazla"dır. Romantizmi sadece tutuşur değil, kalıcı kılan şey ise gizli bir ilaç alışverişidir. Aslan'ın en derin açlığı tapınma değil, doğru görülmektir: gerçekte olanı, kusurlarıyla beraber görmek ve öyle sevmek. Hatasına kadar dürüst olan, dalkavukluğu yapısı gereği beceremeyen Koç, Aslan'a tam da bunu uzatır. Koç'un lafı dolandırmadan söylediği "bu senin en iyin değildi", Güneş yönetimli bir kalbin alabileceği en nadir armağan olur: asla otomatik olmadığı için güvenilebilen bir övgü. Karşılığında Aslan, Koç'un tek başına üretemediği şeyi verir: yenilik solduğunda bile gevşemeyen, sürekli bir adanmışlık. Koç'un doğrudanlığı Aslan'ın gösterisini sıkmaz, Aslan'ın görkemi de Koç'u yormaz; biri sahneyi kurar, öteki ilk adımı atar, ve perde her gece yeniden açılır. Koç aşkta çatışmadan çok sıkıntıdan korkar, ve bir Aslan sevgili, yapısı gereği sıkıcı olamaz. Gölge, ikisi de aynı sahneyi yönetmekte ısrar ettiğinde gelir. Koç hücum ederek liderlik eder, Aslan tahtında oturarak; Koç'un öfkesi Aslan'ın gururuyla çarpıştığında kavga yüksek sesli, hızlı ve gerçekten tehlikeli olur, çünkü Aslan küçük düşürülmeyi kolay affetmez, Koç ise ilk özrü dilemekte zorlanır.
Arkadaşlık
Arkadaşlıkta Koç ile Aslan, içinde bulundukları her grubun ateşleme motorudur, ve bireysel sosyal yetenekleri birbirini söndürmek yerine çoğaltan ender bir ikilidir. Koç ateşleme düğmesidir: kimse takvimini açmadan uçuşları ayırtan, çöküntüye düşmüş bir dostu salt momentumuyla evden çıkaran kişi. Aslan ise sosyal güneştir: doğum günlerini planlayan, buluşmalara ev sahipliği eden, iç espirileri onlarca yıl canlı tutan, ve her konuğa, bir akşamlığına da olsa, odadaki en ilginç insan olduğunu hissettiren kişi. İkisini birleştir, sürekli hareket halinde ve sürekli kutlanan bir dostluk çıkar; coşkunun sıcaklıkla evlendiği yer. En hızlı bağı paylaşılan bedensel hayat üzerinden kurarlar: antrenmanlar, tırmanışlar, rekabetçi oyunlar. Çünkü ikisi de duyguyu uzun, durağan sohbetlerden çok bedeniyle hazmeder, ve ikisi de bir şeyi birlikte konuşmaktansa birlikte yapmayı yeğler. Sadakatleri, insanın üzerine bir hayat kurabileceği cinstendir: her biri ötekini kalabalığın ortasında bir an duraksamadan savunur, Koç dövüşe hazırlığıyla, Aslan kükremeye hazırlığıyla. Sürtünme geldiğinde ise yerçekimi üstünedir. İkisi de sosyal düzenin merkezi olmaya, etrafında dönülen kişi olmaya alışıktır, ve bir grup, hafta sonunun kimin macerasının peşinden gideceği ya da odayı kimin hikayesinin tutacağı üstüne sessiz bir rekabet uğultusu geliştirebilir. Ayakta kalan dostluk, bunun inkar edilmek yerine adının konup gülünüp geçildiği dostluktur. Koç, Aslan'a sevincin kendisi için seyirci gerekmediğini öğretir; Aslan ise Koç'a, birinin yavaş ve ağır mevsiminden geçerken yanında kalmanın, yani Koç'un içgüdüyle direndiği o sabrın, herhangi bir dramatik kurtarıştan daha derin bir sadakat olduğunu öğretir. Uzun yıllar süren Koç ve Aslan dostlukları, neredeyse her zaman büyük bir patlamanın ardından gelen büyük bir barışmayı içinde taşır; ikisi de kavganın ardından sofraya dönmeye razı olduğu, ve biri öfkesi sönünce ilk eli uzatmayı göze aldığı için ayakta kalır. İki ateş, birbirine yanmayı değil, birlikte ısınmayı öğretir.
İletişim
Koç ile Aslan arasındaki iletişim yüksek sesli, sıcak, doğrudan ve daha sessiz çiftleri zehirleyen pasif saldırganlıktan mutlu bir biçimde uzaktır. İkisinin de imalara, küslüğe, dile getirilmeyen şikayetlerin yavaş yavaş birikmesine sabrı yoktur; ikisi de zor olanı yüzüne söyleyip işi bitirmeyi yeğler. Bu ortak açık sözlülük, sohbetlerinin en büyük gücüdür, çünkü ikisinin de yanında nerede durduğunu hep bilirsin, ve ikisinin ortasında durduğunda hava alışılmadık biçimde berraktır. Dili bir tür gösteri gibi sevmeyi de paylaşırlar: Koç işleri ileri taşımak için konuşur, Aslan hissedilmek için, ve aralarındaki sohbet canlıya, vurguluya, görkemli biçimde abartılıya kayar. Risk tam da iki ayrı hassasiyetlerinde yaşar, çünkü bu hassasiyetler aynı değildir. Mars'ın yönettiği Koç'un cevabı, karşısındaki daha cümlesini bitirmeden yarı yarıya oluşmuştur, ve sıcaklığın yükseldiğini fark etmeden lafı böler, tartışmayı tırmandırır, sıradan bir alışverişi rekabete çevirir. Güneş'in yönettiği Aslan ise işine ya da seçimlerine yönelik bir eleştiriyi benliğe saldırı olarak yaşar, ve düzeltilmenin, özellikle de sert ve herkesin önünde düzeltilmenin yarası, Koç'un o hızlı takvimine göre kapanmaz. Böylece Koç'un dürüst, gelişigüzel attığı bir taş, hiç dokunmak istemediği bir yeri patlatabilir. Kurtaran şey, ne kadar tiyatral olursa olsun kavgalarının nadiren içlerinde iltihaplanmasıdır. Koç kin tutmaz; sabah dokuzda yaktığı köprünün öğleden sonra üçte yeniden kurulmasını ister. Daha sessiz çiftler yıllarca biriktirdiklerini bir gün üstlerine boşaltırken, Koç ile Aslan her şeyi anında masaya koyar; bu yüzden aralarında eski hesap birikmez, yalnız o anın ateşi vardır, o da çabuk söner. Bu ikilinin işi zamanlama ve mekandır: Aslan'ın, düzeltmenin baş başa ve sıcaklık görünür biçimde açık tutularak verilmesine ihtiyacı vardır; Koç'un ise, konuşmadan önceki üç saniyelik duraksamanın bir zayıflık değil, bir hükümdarın gururunu küçük bir uyarıdan koca bir savaşa çevirmekten alıkoyan tek şey olduğunu öğrenmesi gerekir.
Ortak Değerler
Bütün o ateşin altında Koç ile Aslan, çoğu çiftin asla ulaşamadığı bir düzeyde, değerler katında hizalıdır, çünkü ikisi de hayatını aynı temel inancın etrafında kurar: güvenlik ya da onay uğruna kendini kısmaktansa, parlak yanıp her şeyi göze almak daha iyidir. İkisi de diplomasiye karşı sahiciliği, ihtiyata karşı cesareti, kendini korumaya karşı cömertliği yüceltir. Her biri açık elle verir, Koç zamanıyla, enerjisiyle, hararetli savunmasıyla; Aslan parasıyla, ilgisiyle, büyük jestiyle, ve her biri içgüdüyle küçüklükten, korkaklıktan, bir hayatı sessizce daraltan o yavaş uzlaşma aşınmasından iğrenir. Hiçbiri ötekinden daha az olmasını istemez, ki bu, bu iki yanardağ insanın birbirine sunabileceği en büyük armağandır, çünkü dünya ikisinden de yıllarca sesini kısmasını istemiştir. Birinin parlaması ötekini gölgelemez, tersine kışkırtır: Koç Aslan'a yeni bir kavga, Aslan Koç'a uğruna savaşılacak bir görkem sunar, ve ikisi de ötekinin ışığını kendi ışığına rakip değil, yakıt olarak görür. Anlaşmanın içine dokunmuş gerçek bir felsefe farkı vardır, ve bu, Mars ile Güneş arasındaki farktır. Koç eylemin kendisine değer verir: ilk hamle, fetih, yeni başlangıç, her sabah dünden bağımsız olarak taze sunulan cesaret kanıtı. Aslan ise eylemin neye doğru inşa ettiğine değer verir: miras, sadakat, yıllar boyu süren tanınma, zamanı aşıp kalan sıcaklık. Koç bir hayatı, başlatmaya değer kavgalarla ölçer; Aslan, topladığı ve koruduğu adanmışlıkla. Bu bir çatışma değil, bir tamamlanmadır. Kendi başına bırakılınca Koç sonsuza dek kazanıp hiçbir kalıcı şey biriktirmeyebilir, sürekliliği olmayan bir zincir zafer; Aslan ise bir krallığı öyle dikkatle koruyabilir ki o krallık hiç büyümez. Birlikte, dolu bir hayatın iki yarısını da kaparlar: başlama cesareti ve sürdürme sebatı. Serpilen çiftler, ötekinin değerini kendi değerinin bir düzeltmesi olarak değil, tek ve daha büyük bir yaşama felsefesinin eksik yarısı olarak okumayı öğrenenlerdir.
Güçlü Yönler
Koç ile Aslan'ın imza gücü, birbirini daha az değil daha çok kılmalarıdır, ki bu, yoğun insanlar arasında nadirdir; çoğu zaman böyleleri birbirini bastırmak zorunda kalır. Koç'un öncü tutuşması, Aslan'ın tek ateş burcu zaafını iyileştirir: bir mevziyi öyle sabit tutar ki yeni olanı hiç başlatmaz. Aslan'ın sabit dayanıklılığı ise Koç'un zaafını iyileştirir: yüz projeyi tutuşturup hiçbirinin başında durmamak. İkisi arasında ateşin tam döngüsü vardır, hem tutuşma hem süre, ve hem cesurca başlayıp hem sadakatle bitirebilen bir çift, yöneldiği neredeyse her şeyi kurabilir. Birbirlerine, her birinin hep istediği ama nadiren aldığı şeyi de bağışlarlar: küçülmesi istenmeden, tümüyle görülmek. Aslan sonunda aşk için gösteri yapmayı bırakabilir, çünkü Koç'un lafı dolandırmayan dürüstlüğü, sevginin pohpohlanmış değil gerçek olduğunu kanıtlar. Koç sonunda adanmışlığı kabul edebilir, çünkü Aslan'ın sadakati öyle yanılmazdır ki acımayla karıştırılamaz, oysa Koç'un gururunu genellikle tam da o acıma korkusu reddettirir. Birleştiklerinde dünyaya karşı zorlu bir cephe oluştururlar, birbirini herkesin önünde tam bir inançla savunan iki insan; Koç dövüşe hazır, Aslan kükremeye hazır, öyle ki ortak korumaları altındaki herhangi bir dost, bir çocuk ya da bir dava gerçekten zırhlanmış hisseder. Bir araya geldiklerinde çevrelerindeki insanları da ateşlerler: Koç'un cesareti Aslan'ın inancıyla birleşince, bir takım ya da bir aile kendi mümkün gördüğünden fazlasını yapabileceğine inanır, ve bu ortak kıvılcım çoğu zaman ikisinin ardında bıraktığı en kalıcı izdir. Bir de en yalın güç var, çözümleme gerektirmeyen olan: ortak canlılık. Bu çiftin çevresindeki hayat, neredeyse başka her eşleşmenin çevresindekinden daha büyük, daha yüksek sesli, daha sıcak ve daha diridir, çünkü uyum içindeki iki ateş ışıklarını yalnızca toplamaz. Onu çoğaltır, ta ki odanın kendisi, ikisi orada birlikte olduğu için daha aydınlık görünene dek.
Zorluklar
Koç ile Aslan'ın en derin sınavı yapısaldır, ikisinin de hükmetmeye alışkın hükümdar burçlar olması gerçeğine yazılmıştır. İki ateş bir odayı ısıtır; iki taht ise o odayı sıkıştırır. Sorun, dışarıdan beklenen yerden nadiren gelir, çünkü ikisi aynı tür üstünlüğü istemez, ama her iki ego aynı anda alevlendiğinde sert biçimde su yüzüne çıkar, ve işte o an çiftin en pahalı iki kusuru kafa kafaya çarpışır. Koç, Mars'ın öfkesini getirir: hızlı, sıcak ve o saniyenin hararetinde yaralayan lafı söylemeye gönüllü. Aslan, Güneş'in gururunu getirir: aleni küçük düşmeyi çift bir yara olarak yaşayan ve onu hiçbir hızlı takvimde affetmeyen. Koç patlar ve öğleye kalmadan unutur; Aslan sessizce, hükümdarca soğur ve günlerce öyle kalır, Koç'un çoktan ileri gitmiş olmasına şaşarak. Dışarıdan bakan, bu iki gür ateşin durmadan çarpışacağını sanır; oysa gerçek tehlike gündelik sürtüşmede değil, ikisinin de geri adım atmayı küçük bir yenilgi saydığı o ender kilitlenme anlarındadır. İkinci sınav parasaldır: parayı yakacak yakıt sayan iki ateş burcu, biri bir sonraki maceraya dürtüsel harcayan, öteki büyük imge için savurgan harcayan, ikisi de birikimin o gösterişsiz disiplininden keyif almayan, öyle ki görkemli bir ortak hayat alttan şaşırtıcı biçimde ince akabilir. En sessiz sınav ise ikisinin de gelişini görmediğidir. İkisi de acıyı eylemle hazmeder: onu düzelterek, ondan dikkati dağıtarak, üstüne yürüyerek, ve hiçbiri ötekinin çözülmemiş hüznünün yanında öylece oturup, çözmeye çalışmadan ona tanıklık edecek biçimde kurulmamıştır. Birinin bir kurtarış değil, karanlıkta sessiz bir yoldaş istediği mevsimlerde, onları tanımlayan o canlılığın kendisi, acı çeken tarafa, bir türlü açılmaktan vazgeçmeyen bir kapı gibi gelebilir. Mevlana'nın dediği gibi, yara ışığın bedene girdiği yerdir; ama o ışığın girebilmesi için, önce birinin kapıyı zorlamayı bırakıp eşiğin yanında usulca oturması gerekir.
Öğütler
Eğer bir Aslan'la Koçsan, ya da bir Koç'la Aslan, ilişkin çoğunlukla kendi ısısıyla yürüyecek, ve asıl emek, o ısının kavuran bir ateşe döndüğü birkaç yerde gizli. Taht meselesini erkenden ve yüksek sesle adını koy, sonra da ona gül, çünkü tek bir göğü paylaşan iki güneş, kabul edildiği an komik, inkar edildiği sürece ise aşındırıcıdır; bilerek sıra ol merkezde, ve fark et ki spot ışığını isteyerek devretmek hiçbir şeye mal olmaz, koca bir iyi niyet kazandırır. Koç, dürüst lafı söylemeden önceki üç saniyelik duraksamayı öğren, dürüstlüğünü sansürlemek için değil, çünkü Aslan'ın ona ihtiyacı var ve gizliden gizliye ona güveniyor, ama tonundaki o küçümsemeyi söküp atmak için, çünkü eşin senin gerçeğine dayanabilir, hor görüşüne dayanamaz. Aslan, Koç'a düzeltmelerini baş başa ver ve verirken sıcaklığını görünür biçimde açık tut, ve özür geldiğinde, gururun hala kükrerken bile onun kederine ulaşmasına izin ver; Koç, gururunun istediğinden daha hızlı özür diler, ve sen o armağanı ekşimeden önce almayı öğrenmelisin. Birlikte gerçek bir birikim düzeni kur, otomatik ve dokunulmaz, çünkü ikisi de parayı yakılacak bir şey sayan iki insanın, görkemli hayatın içi boşalmasın diye iradeye değil bir sisteme ihtiyacı olur. Ve iki eylem yaratığı için en zor sanatı çalış: biriniz acı çekerken, öteki karanlıkta oturup öylece kalmayı, bir plan yerine varlık sunmayı öğrenmeli. Hatırla ki bu ilişkide kaybeden bir taraf yoktur, yalnız sırayla parlayan iki taraf vardır; bugün sahne senin, yarın onun, ve bu sıra bozulmadığı sürece ateş ısıtır, yakmaz. Bu birkaç şeyi yap, ve bu eşleşmenin en iyi halinde olmak için yaratıldığı şeye dönüşürsünüz: tek bir taç için iki rakip değil, her gün ve bilerek yan yana hükmetmeyi seçen iki hükümdar. Yunus Emre "Sevelim, sevilelim" demiş; iki ateşin bütün o gücü de aslında, yan yana sevmeyi öğrenecek kadar cesur olmak içindir.